Πρόσκληση στην ΤΕΛΕΤΗ ΧΕΙΜΕΡΙΝΟΥ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟΥ, Θεσσαλονίκη, 19/12/2010

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ

και η Κοινότης Ελλήνων ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ

σας προσκαλούν στην εορτή του Χειμερινού Ηλιοστασίου

η οποία θα τελεστεί την Ηλιοδίτη (Κυριακή)

19 Δεκεμβρίου 2010

Πατήστε εδώ: http://pyrrphoros.wordpress.com/

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί σε κεντρικό χώρο της πόλης:

Πολυχώρος ΕΡΜΟΥ

Οδός Ερμού 11

(& Ι. Δραγούμη, "Διάδρομος", δίπλα στο Καφέ)

από ώρα 12:00 το μεσημέρι

Η αναγέννηση της ευεργετικής
και ζωογόνου δράσεως του ηλίου
που γιορτάζεται κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο,
συμβολίζει τον νοητό ήλιο του Απόλλωνος
και τη γέννηση του Υιού του Διός
Διόνυσου Ζαγρέως.

Οι εκδηλώσεις των Ισημεριών και των Ηλιοστασίων συμβάλλουν στη γνωριμία και συνάφεια με τις πολιτισμικές μας ρίζες, φέρνοντάς μας σʼ επαφή με τις αξίες και τις δοξασίες της προγονικής ψυχής.

Είστε προσκεκλημένοι όλοι!

Στη διάρκεια της εκδήλωσης θα έχετε την ευκαιρία, σε πανελλήνια πρώτη παρουσίαση, να δείτε ή να προμηθευτείτε το ΕΛΛΗΝΩΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ 2011 με θέμα τους Έλληνες Σοφούς.

ΕΙΡΕΣΙΩΝΗ (Πρόγονος του Χριστουγεννιάτικου Δένδρου)

Ας  κόψουμε όλοι ένα κλαδί ελιάς και να το στολίσουμε για το καλό του

καινούργιου χρόνου για γονιμότητα και ευφορία !
Ας φτιάξουμε  μία  Ειρεσιώνη που είναι καθαρά  Ελληνικό έθιμο.

Δείτε τις φωτογραφίες  της δικής μου Ειρεσιώνης  !

Πάρτε διάφανη κόλα, κόψτε την  σε κομμάτια, βάλτε σε κάθε  κομμάτι
λίγες φακές, φασόλια, ρεβύθια, φάβα, κάστανα, αμύγδαλα και καρύδια,
δέστε το  σαν πουγκάκι με κόκκινη κορδέλα  ή ό,τι άλλο  χρώμα θέλετε,
στολίστε  την  ελιά με άσπρο και κόκκινο μαλλί σαν γιρλάντα, βάλτε
μπαλίτσες και λίγα λουλούδια  στηρίξτε το κλαδί με λίγο σύρμα και
έτοιμη  η Ειρεσιώνη ! !

Ας διδάξουμε τα παιδιά μας να την κατασκευάζουν.   Καλή επιτυχία !  !
Και του Χρόνου  !

Σας στέλνω και  ένα ωραιότατο  βίντεο που αφορά στην Ειρεσιώνη.
Ρένα Μ.




ΕΙΡΕΣΙΩΝΗ   ( Κότινος)

Πρόγονος του Χριστουγεννιάτικου Δέντρου

Η  Ειρεσιώνη (από το είρος = έριον, μαλλίον) είναι κλάδος αγριελιάς
(κότινος) στολισμένος με  γιρλάντες από μαλλί  λευκό και κόκκινο και
τους πρώτους φθινοπωρινούς καρπούς (σύκα, καρύδια, αμύγδαλα, κάστανα,
δημητριακά,  κ.λ.π.,  εκτός του μήλου και του αχλαδιού).    Ήταν
έκφραση ευχαριστίας για την γονιμότητα του λήξαντος έτους και
παράκληση συνεχίσεως της γονιμότητας και ευφορίας και κατά το επόμενο
έτος και ήταν αφιερωμένη στην Αθηνά, τον Απόλλωνα και τις Ώρες
(Ευνομία, Δίκη, Ειρήνη).

Την εβδόμη ημέρα του μηνός  Πυανεψιώνος (22 Σεπτεμβρίου - 20
Οκτωβρίου),  παιδιά  των οποίων  και οι δύο γονείς ζούσαν ,περιέφεραν
την Ειρεσιώνη  στους δρόμους της πόλης των Αθηνών τραγουδώντας τις
καλένδες (κάλαντα) από σπίτι σε σπίτι, παίρνοντας το φιλοδώρημά τους
από τον νοικοκύρη ή την κυρά και όταν έφθαναν στο σπίτι τους κρεμούσαν
την Ειρεσιώνη πάνω από την εξώπορτά τους, όπου έμενε εκεί μέχρι την
ιδία ημέρα του νέου έτους, οπότε, αφού τοποθετούσαν την νέα, κατέβαζαν
την παλιά και την έκαιγαν. Άλλα παιδιά κρεμούσαν την Ειρεσιώνη πάνω
από την θύρα του  Ιερού του Απόλλωνος.

Ιδού ένα απόσπασμα από τα κάλαντα :

Η Ειρεσιώνη φέρνει κάθε τι καλό, σύκα και αφράτα ψωμάκια που μας
τρέφουν και μέλι γλυκό και λάδι απαλό και ξέχειλους κύλικες με καλό
κρασί για να μεθύσει και να κοιμηθεί.

"Τα κλαδιά των δέντρων τα στόλιζαν με άνθη, ταινίες (κορδέλες), έρια
(μαλλιά) και μικράς σφαίρας εκ μετάλλου, που παρίσταναν τους πλανήτας,
τον  Ήλιον και την Σελήνην."    Ιστορία της λατρείας του Βάκχου.   Χ.
Ζανμέρ.

Εκτός από τα κλαδιά της ελιάς, περιέφεραν επίσης και κλαδιά Δάφνης
προς τιμήν του Απόλλωνος στα Θαργήλια, εορτή που ετελείτο την Άνοιξη
(27 Απριλίου - 26 Μαΐου), όπου πάλι έκαιγαν την παλιά  Ειρεσιώνη και
κρεμούσαν την νέα έξω από τις πόρτες τους.

Πρόγονος λοιπόν  του Χριστουγεννιάτικου δέντρου είναι η Ειρεσιώνη ,
όπου μέσω αυτής μεταδόθηκε το έθιμο του στολισμένου δέντρου στους
βόρειους λαούς από τους Έλληνες ταξιδευτές, οι οποίοι ελλείψεως
ελαιοδένδρων, στόλιζαν κλαδιά από τα δέντρα που εφύοντο στον  κάθε
τόπο.

Το έθιμο της Ειρεσιώνης καταδικάστηκε ως ειδωλολατρικό από το
θεοκρατικό καθεστώς του Βυζαντίου και απαγορεύτηκε η τέλεσίς του.
Αιώνες αργότερα το ίδιο έθιμο επανήλθε με την μορφή Χριστουγεννιάτικου
 και Πρωτοχρονιάτικου  δένδρου από τους Βαυαρούς που συνόδεψαν τον
Όθωνα στην Ελλάδα, ως  δικό τους Χριστουγεννιάτικο έθιμο.

Παρ' όλα αυτά, το έθιμο της Ειρεσιώνης υπήρχε πάντα στην ιστορική
μνήμη των Ελλήνων,  γι αυτόν τον λόγο,  το Χριστουγεννιάτικο δένδρο
υιοθετήθηκε αμέσως.

 (Πηγές : Λεξικό LIDDEL & SCOTT, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους της
ΕΚΔΟΤΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ, Φινέα Γιορτές Αρχαίων Ελλήνων, περιοδικό ΙΧΩΡ, Γ.
Λεκάκης)

Σημείωση :  Κότινος = αγριελαία - κοτινάς είναι ο καρπός  του κοτίνου.

Κότινος ή Ειρεσιώνη  - Κλάδος ελαίας στολισμένος με τούφες  λευκού
ερίου (μαλλιού) που έδιναν ακριβώς την εντύπωση του  "βάμβακος".
"Είρια από ξύλου", "δενδρόμαλλον"

Cotton ή coton  διεθνώς  σημαίνει  το βαμβάκι, βαμβακερόν κ.λ.π

Στην Γερμανική είναι Baum-Wolle .Δηλαδή  "έριον δένδρου". Ο συνειρμός
είναι εκ του  Κοτίνου :  "είρια από ξύλου".

Πηγή : ΕΛΛΗΝ ΛΟΓΟΣ-ΠΩΣ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΛΟΓΟ της
ΑΝΝΑΣ ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ-ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ

Ρένα  Μήκου-Μαραγκάκη

ΤΕΛΕΣΙΣ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ ΤΟΥ ΤΡΙΕΣΠΈΡΟΥ, ΤΩΝ ΗΛΙΟΥΓΕΝΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΩΝ ΗΛΙΑΚΩΝ ΗΡΩΩΝ 2010 μ.Ά.Τ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΛΥΜΠΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ «ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ»

ΚΑΙ ΟΠΛΙΤΙΚΟΝ ΑΓΗΜΑ «ΑΡΕΣ ΑΝΑΞ»

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

ΘΕΜΑ:

ΤΕΛΕΣΙΣ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ ΤΟΥ ΤΡΙΕΣΠΈΡΟΥ, ΤΩΝ ΗΛΙΟΥΓΕΝΝΩΝ

ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΩΝ ΗΛΙΑΚΩΝ ΗΡΩΩΝ 2010 μ.Ά.Τ.

Τήν Άρεοδίτην(Τρίτην) τού φθίνοντος μηνός Διονυσίου(Δεκεμβρίου) τού ένεστώτος έτους 2010 άπό τής Γεννήσεως του Θεοχρήστου Άπολλωνίου Τυανέως μέλλει νά λάβουν χώραν είς

τήν αίθουσαν τού ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΟΛΥΜΠΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ«Ο ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ»(βασιλέως Ήρακλείου 28, 2ος όροφος, γρ. 11, Θεσσαλονίκη) και ώραν 20.30 μ.μ. τέλεσις των έορτασμών ΤΟΥ ΤΡΙΕΣΠΈΡΟΥ, ΤΩΝ ΗΛΙΟΥΓΕΝΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΩΝ ΗΛΙΑΚΩΝ ΗΡΩΩΝ, καθώς καί όμιλίαι έπ΄ αύτών άπό έκπροσώπους των δύο συνδιοργανωτών-συνεργαζομένων συλλόγων «ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ» και «ΟΠΛΙΤΙΚΟΝ ΑΓΗΜΑ ΑΡΕΣ ΑΝΑΞ» και προβολαί είδικού κινηματογραφικού ύλικού.

Θα έπακαλουθήση συμποσιασμός.

Οί Φίλοι των Πατρώων Έδών και Ήθών,Ίερών και Όσίων  είναι άπαντες προσκεκλημένοι.

         

Έν Θεσαλονίκη τη 16η μηνός Διονυσίου(Δεκεμβρίου) 2010 μ.Ά.Τ.

ΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΦΟΡΕΙΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΟΣ ΟΛΥΜΠΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ «Ο ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ»

ΟΠΛΙΤΙΚΟΝ ΑΓΗΜΑ «ΑΡΕΣ ΑΝΑΞ»

"Ελληνική θρησκεία του ΔΩΔΕΚΑΘΕΟΥ" ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΟΛΥΘΕΪΣΤΕΣ ή ΑΡΧΑΙΟΘΡΗΣΚΟΙ.

http://ermionh.blogspot.com/2010/08/blog-post_24.html



Η τάσις που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια προς την Αρχαία Ελληνική Θρησκεία έχει δημιουργήσει διάφορες ασάφειες, παρερμηνείες και παρεξηγήσεις. Ανάμεσά τους και η σύγχυσις μεταξύ Πολυθεϊσμού και λατρείας του Δωδεκαθέου. Σήμερα πολλοί αδυνατούν να κατανοήσουν και να διαχωρίσουν τις δύο αυτές έννοιες και λανθασμένα θεωρούν πως η ύψιστη έκφραση της θρησκευτικότητας, το Δωδεκάθεο, δεν είναι παρά μία Πολυθεϊστική Θρησκεία, ανάμεσα στις τόσες άλλες.

Ο Πολυθεϊσμός αποτελεί ένα προηγούμενο στάδιο της Θρησκείας, πρόδρομός της ή και βάσις της, αλλά αυτός ο ίδιος δεν είναι ακόμη Θρησκεία. Στην Θρησκεία έχουμε μία θετική σχέση του ανθρώπου με τις ανώτερες δυνάμεις από τις οποίες ζητεί προστασία και τις λατρεύει.
Στις Πολυθεϊστικές λατρείες ο άνθρωπος λατρεύει όντα αυθαίρετα και ασταθή ενώ στην λατρεία του Δωδεκαθέου η θρησκευτική συνείδηση συνδέεται με την συναίσθηση σταθερών κανόνων και διατάξεων που διέπουν την πορεία των φαινομένων.
Ο Πολυθεϊσμός ως προστάδιο της Θρησκείας σχετίζεται με την δαιμονολατρεία και τον τοτεμισμό. Επί της λογικής αυτής ακούμε τον ισχυρισμό ότι ο Ζεύς είναι ο κεραυνός, η Ήρα ο αέρας, ο Άρης ο πόλεμος ή ο Ήφαιστος η φωτιά. Ο Πολυθεϊσμός δεν είναι παρά μία πρωτογενής δεισιδαιμονία, μία εκδήλωση κοσμοθεωρίας των πρωτογενών λαών ή τουλάχιστον ένα ουσιώδες γνώρισμα αυτής. Σʼ αυτήν την πρωτογενή θρησκεία τα πάντα είναι συγκεχυμένα χωρίς να έχει διαμορφωθεί μιά σταθερή κοσμοθεωρία.
Με την εισαγωγή της λατρείας του Δωδεκαθέου επέρχεται τάξη στις Πολυθεϊστικές αντιλήψεις. Δημιουργείται σύστημα και όχι τάξη από το χάος του ασυνάρτητου πλήθους των θείων όντων όπως τα πνεύματα, οι τοπικοί θεοί, οι δαίμονες, οι ήρωες, τα φετίχ και τα λοιπά αντικείμενα της λατρείας.
Από το πλήθος απείρων μεγάλων και μικρών τοπικών θεοτήτων που είναι περιορισμένοι κατά τόπο, όνομα και φύση, αναφύονται οι μεγάλοι θεοί του Δωδεκαθέου που έχουν γενικότερη σημασία. Οι παλαιοί θεοί που ανήκουν στον Πολυθεϊσμό, θηριόμορφοι συνήθως, υποχωρούν και δίνουν την θέση τους στους ύψιστους ανθρωπόμορφος θεούς του Ολύμπου. Οι γίγαντες κατανικώνται και δεσμεύονται. Ο Απόλλων εκθρονίζει στους Δελφούς την πανάρχαια θεότητα της γής και τον ιερό της όφι, τον Πύθωνα.
Συστηματοποιούνται οι Θεοί και ο Ηρόδοτος απαριθμεί, ταξινομεί, και ενοποιεί τα θεία όντα όπως κάνει και ο Όμηρος και ο Ησίοδος. Αυτοί δίνουν στου Έλληνες την Θεογονία. Οι θεοί περιγράφονται ο καθένας σύμφωνα με την ενέργειά του, τις ικανότητες και την μορφή του. Κατά την Θεογονία συσχετίζονται στην μεγάλη οικογένεια των Ολυμπίων, των ουράνιων δηλαδή θεών, της οποίας κεφαλή είναι ο Ζεύς. Ως υιοί, αδελφοί και σύζυγοι αποκτούν όλοι θέση επί του Ολύμπου.
Η ανθρωπομορφική παρουσίαση του θείου σε καμμία περίπτωση δεν οδηγεί σε απώλεια του κύρους και της απρόσιτης φύσης του θεού. Με την βοήθεια των μεγάλων θεόπνευστων γλυπτών όπως ο Φειδίας, τα αδέξια ξόανα αποκτούν περικαλλή μορφή.
Ο Πολυθεϊσμός εξελίσσεται στην λατρεία του Δωδεκαθέου και δεν αποτελεί ένα κενό αριθμητικό σχήμα αλλά ένα βαθύτερο θρησκευτικό νόημα που μόνον τα ευσεβέστερα πνεύματα μπορούν να συναισθανθούν.
Ο αριθμός Δώδεκα είναι ένας θείος αριθμός με τον οποίο μετρώνται όλα τα θεία πράγματα. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης (Βιβλος τέταρτη 4) με τον τρόπο αυτό παρουσιάζει το απαραβίαστο του αριθμού Δώδεκα στον Όλυμπο:
«τον δ' ουν Ήρακλεα λεγουσι καταλεγόμενον υπό τον Διός εις τους δώδεκα θεούς μη προσδεξασθαι την τιμήν ταύτην αδύνατον γαρ ην τούτον καταλεχθηναι μη πρότερον ενός των δώδεκα θεών εκβληθέντος άτοπον ουν είναι προσδεξασθαι τιμήν ετέρω θεώ φερουσαν άτιμιαν).
(Λένε, επίσης, για τον Ηρακλή πως ο Δίας τον κατέταξε στους δώδεκα θεούς, αλλά εκείνος δεν δέχτηκε τούτη την τιμή· γιατί ήταν αδύνατον να συγκαταλεχτεί σ' εκείνους, αν πρώτα δεν αποβαλλόταν ένας από τους δώδεκα- ήταν άτοπο, λοιπόν, να δεχτεί μια τιμή που θα ατίμαζε κάποιον άλλο θεό).
Ο ουρανός διαιρείται στα δώδεκα σημεία του Ζωδιακού κύκλου, ενώ ο Πυθαγόρας δημιουργεί το πέμπτο και τελευταίο των κανονικών στερεών, το Δωδεκάεδρο, το οποίο αποτελείται από κανονικά πεντάγωνα.
Βασίζεται στην χρυσή τομή, τον χρυσό αριθμό και εκφράζει την τελειότερη σύνθεση. Συμβολίζει το πέμπτο στοιχείο, τον Αιθέρα και το Σύμπαν ολόκληρο.
Τους Πυθαγορικούς κύκλους απέκτησε τις πλέον καταπληκτικές ιδιότητες τάξεως μαθηματικής, φυσικής αλλά και μεταφυσικής. Είναι ένα σύμβολο που ανάγεται στην κοσμική ανάπτυξη στον χώρο και συμβολίζει την ιστορία και τον σκοπό του σύμπαντος.



ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑ ΘΕΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

ΣΤΡΑΒΩΝ «ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΩΝ ΙΓ» 48
«επί δε τω Λεκτώ βωμός των δώδεκα θεών δείκνυται, καλούσι δ' Αγαμέμνονος ίδρυμα»
(Πάνω στο Λεκτό υπάρχει βωμός των δώδεκα θεών και λένε ότι τον έχτισε ο Αγαμέμνων).

ΣΤΡΑΒΩΝ «ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΩΝ ΙΓ» 5
«του μεν ούν στόμα­τος το πλάτος περί όγδοήκοντα σταδίους εστίν, έγκολπιζοντι δε Μύρινα εν εξηκοντα σταδίοις, Αίολίς πόλις έχουσα λιμένα, είτ' Αχαιών λιμήν, όπου οι βωμοί των δώδεκα θεών, είτα πολίχνιον Μυριναίων Γρύνιον και ιερόν Απόλλωνος και μαντείον αρχαίον και νεώς πολυ­τελής λίθου λευκού»
«Η είσοδος του κόλπου έχει πλάτος ογδόντα στάδια. Μέσα στον κόλπο η Μύρινα, στα εξήντα στάδια. Είναι Αιολική πόλη με λιμάνι. Μετά ο λιμήν Αχαιών, όπου οι βωμοί των δώδεκα θεών, μετά πολίχνη των Μυριναίων, το Γρύνιο, ιερό Απόλλωνα, αρχαίο μαντείο, ναός πολυτε­λής από λευκό μάρμαρο.»

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤ' 54
«και άλλοι τε αυτών ήρξαν τήν ενιαύσιον Άθηναίοις αρχήν και Πεισίστρατος ό Ίππίου του τυραννεύσαντος υιός, του πάππου έχων τούνομα, ος τών δώδεκα θεών βωμόν τον εν τη αγορά άρχων άνέθηκε και τον του Απόλλωνος εν Πυθίου»
«Πολλοί απ' αυτούς άσκησαν την εξουσία του ετήσιου άρχοντα, κι ιδιαίτερα ο Πεισίστρατος, γιος του τυράννου (Ιππίας που είχε το όνομα του πάππου του, ο οποίος, όταν ήταν άρχοντας, αφιέρωσε στην αγορά βωμό στους δώδεκα θεούς και άλλον στο Πύθιο στον Απόλλωνα».

ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΕΡΑΤΩ (6) 108
«Λακεδαιμόνιοι μεν νυν Πλαταιεύσι ταύτα συνεβούλευσαν, οι δε ουκ ήπίστησαν, αλλʼ Αθηναίων ιρά ποιεύτων τοίσι Δυώδεκα Θεοίσι ικέται ιζόμενοι επί τον βωμόν εδίδοσαν σφέας αυτούς».
«Αυτά συνεβούλευσαν οι Λακεδαιμόνιοι στους Πλαταιείς και αυτοί δεν απίστησαν. Έστειλαν μια πρεσβεία στους Αθηναίους, οι οποίοι έτυχε να ασχολούνται με τις θυσίες τους προς τιμήν των Δώδεκα θεών οι πρέσβεις κάθισαν στον βωμό ως ικέτες και παραδόθηκαν».
Πίνδαρος - ολυμπιονικος χ 49,50
«τιμάσαις πόρον Άλφεού μετά δώδεκα ανάκτων θεών και πάγον Κρόνου προσεφθέγξατο»
«Έτσι τον ποταμό Αλφειό και τους δώδεκα θεούς του Ολύμπου τους υπέρτατους τίμησε και τον λόφο ονόμασε Κρόνιο»

ΠΟΛΥΒΙΟΣ ΙΣΤΟΡΙΩΝ Δ 6
«από μεν τής Προποντίδος το κατά Καλχηδόνα διάστημα και Βυζάντιον, ο δεκατεττάρων εστί σταδίων, άπό δε του Πόντου το καλούμενον Ιερόν, εφ' ου τόπον φασι κατά την εκ Κόλχων άνακομιδήν Ιάσονα θύσαι πρώτον τοις δώδεκα Θεοίς ό κείται μεν επί τής Ασίας, απέχει δε τής Ευρώπης επί δώδεκα στάδια προς το καταντικρύ κείμενον Σαραπιείον τής Θράκης».
(Στο στόμιο από την Προ­ποντίδα δεσπόζει η απόσταση ανάμεσα στην Καλχηδόνα113 και στο Βυζάντιο, που είναι δεκατέσσερα στάδια, και από τον Εύξεινο πόντο το λεγόμενο Ιερό, στον τόπο όπου λέ­γεται ότι πρόσφερε για πρώτη φορά θυσία στους δώδεκα θεούς ο Ιάσονας, όταν επέστρεφε από τη χωρά των Κόλ­χων αυτό βρίσκεται στην Ασία και απέχει από τήν Ευρώπη δώδεκα στάδια από το Σαραπιείο της
Θράκης).


Γιατί δεν είμεθα "άρχαιόθρησκοι", αλλά ανήκουμε στην

"Ελληνική Θρησκεία τού Δωδεκαθέου"

Παναγιώτης Μαρίνης

Περοδικό «Τρίτο μάτι».

Νοεμβρ. 2006


Δεν είμεθα "άρχαιόθρησκοι" διότι:

Α) Ό όρος "άρχαιόθρησκοι" αναιρεί τον έθνικόν χαρακτήρα της θρησκείας μας. Ή θρη­σκεία μας είναι ή θρησκεία του Ελληνικού Πολι­τισμού καί ως τοιαύτη καλείται "Ελληνική", όπως ακριβώς λέγομε "Ιαπωνική θρησκεία" ή "θρησκεία των Μαορί". Αυτό συμβαίνει με όλους τους λαούς της Γης, λέγομε λ.χ. "ή θρη­σκεία της φυλής Γιορούμπα'" της Νιγηρίας (Υοruba Religion εις την διεθνή βιβλιογραφίαν), δέν λέγομε ή "άρχαιοθρησκεία των Γιορούμπα". έστω κι αν αρκετοί εξ αυτών έγιναν σήμερον Χριστιανοί. Δέν είναι δυνατόν άπαντες οι παρα­δοσιακοί Λαοί, λ.χ. της Αφρικής, να τιμούν τάς παραδόσεις τής φυλής των ώς σύγχρονον πραγ­ματικότητα καί να είναι υπερήφανοι διʼ αύτάς καί εμείς να τάς αποκαλούμε "αρχαίας".

Εις την διεθνή φιλολογικήν βιβλιογραφίαν ή Ελληνική θρησκεία έχει όνομα:Greek Religion. Το νά απεμπολούμε τον διεθνώς κατωχυρωμένον τίτλον σημαίνει ένα πράγμα, ότι δηλώνομε πώς δέν ακολουθούμε εκείνην την θρησκείαν, άλλα ανήκουμε εις το ρεύμα τού νεο-παγανισμού, δηλαδή ακολουθούμε ένα ρεύμα θρησκευτικής αναζητήσεως (απολύτως σεβαστόν), Όχι όμως μίαν έθνικήν παράδοσιν. H θρησκεία μας παρουσιάζεται μ' αυτήν τήν ονομασία πρωτίστως ώς "πνευματική άναζήτησις" (Όπως η Yoga) όχι ώς εθνική παράδοσις (όπως δηλαδή διάφοροι βορειοαμερικανοί τελούν "παγανιστι­κάς" πρακτικάς, όχι όπως οι Ιάπωνες τηρούν τάς πανάρχαιας παραδόσεις των).

Β) Κατ' άναπόδραστον συνέπειαν τών ανωτέ­ρω, διά τού όρου "άρχαιόθρησκοι" άρνούμεθα τό γεγονός ότι ή Ελληνική θρησκεία έφθασε εις ημάς ως ζώσα κληρονομιά διά συνεχούς επιβιώσεως, ώς προς τάς φιλοσοφικάς αντιλή­ψεις καί πλείστας τελετουργικάς πρακτικάς, καλυπτομένας ύπό υποχρεωτικής μυστικότητος, διά τών Έλληνιζόντων τού Βυζαντίου καί κατό­πιν διά τών φιλοσόφων τής Ελληνικής Γραμμής, ώς προς δε τήν εύρυτέραν κοσμοθέασιν, τα

έθιμα και τήν δημοτελή πλευράν της διά τού Λαϊκού Πολιτισμού.

Τήν έλληνικήν Κοσμοθέασιν τήν έμάθαμε άπό τήν οίκογένειάν μας, όχι από τα βιβλία. Ή σύγχρονος ελληνική θρησκευτική έκφρασις δεν αποτελεί άναδημιουργίαν ή άναβίωσιν, αλλά δημοσίαν έπανεμφάνισιν.

Γ) Ή χρήσις τού όρου "άρχαιόθρησκοι" δικαι­ώνει πανηγυρικώς τήν θέσιν της Όρθοδόξου εκκλησίας, και δή διττώς.

Πρώτον δικαιώνει τήν προσπάθειάν της νά μάς παρουσίαση ώς άτομα πού επιχειρούν νά αναβιώσουν εκ τού μηδενός μίαν "νεκράν θρησκείαν" "εν μέση Χριστιανική και όρθοδόξω Ελλάδι".

Δεύτερον, δικαιώνει ειδικώτερον τήν άποψιν ότι προσπαθούμε νά άναβιώσωμε ένα πλήθος αρχαίων λατρειών, ασχέτων μάλιστα με τήν "ούσίαν" τής Έλληνικότητος.

Επιπλέον, ό όρος "άρχαιόθρησκοι", άκυρώνων τον έθνικόν χαρακτήρα τής θρησκείας (βλ. § α' ανωτέρω), υπονομεύει τήν έννοιαν τών "πατρώων Θεών", εις τήν λατρείαν τών οποίων θεμελιούται η ελληνική ταυτότης.

Τούτο επιτυγχάνεται ιδίως διά τού παραγκω­νισμού τού όρου Δωδεκάθεου ("Ελληνική Θρη­σκεία τού Δωδεκαθέου"), διότι ούτος αναφέρε­ται εις τους Όλυμπίους Θεούς, οίτινες αποτε­λούν τό πλέον σεβαστόν διά το έπίπεδον τού άνθρωπου σημείον αναφοράς εις τους θείους κόσμους. Επιπλέον δέ, ή λατρεία των ώς συνό­λου συνιστά ίδιον χαράκτηριστικόν τής Ελληνικής θρησκείας, διαφοριζομένης ούτως αυτής άπό τών λοιπών παραδοσιακών θρησκειών τής αρχαιότητος (λ.χ. τής Αιγυπτιακής).

Προκειμένου, λοιπόν, νά μάς στερήσουν τού όρου αυτού διάφοροι άπολογηται τού Χριστιανισμού εν πρώτοις μάς ...ενθυμίζουν ότι οί αρχαίοι Έλληνες ελάτρευαν πλειάδα Θεών και όχι μόνον δώδεκα* εδώ παρέλκει οιαδήποτε επιχειρηματολογία: εννοείται ότι τιμούμε απαντάς τους Θεούς (διό και ό βωμός "τω Αγνώστω Θεώ") και όχι μόνον δώδεκα.

Επιπλέον, αρνούνται και τήν ιδίαν τήν ύπαρξιν λατρείας τού Δωδεκαθέου εις τήν αρχαιότη­τα. Τους διαψεύδει πανηγυρικώς ό Βωμός τών Δώδεκα Θεών εις τήν Άγοράν τών Αθηνών (Ίδέ τό θεμελιώδες κείμενον «Δωδεκάθεον» με όλα τά στοιχεία πού αποδεικνύουν τον κυριαρχικόν

ρόλον του κατά τήν Κλασσικήν έποχήν και ότι πραγματικά «βιώθηκε», εις "Έλλ. Πάνθεον", τ. 23).

Δ) Πέραν αυτών, ό όρος "αρχαιόθρησκοι" μάς κάμνει "παρίες" εντός τού ιδίου τού κράτους μας. Άναγνωρίζομε δηλαδή οί ίδιοι εις τόν Χριστιανισμόν τήν ιδιότητα τής "εθνικής θρη­σκείας", ένω εμείς αύτοπαρουσιαζόμεθα ώς "παράξενοι", ώς "οί γραφικοί με τις χλαμύδες".

Επιπλέον επιβεβαιώνει τους ιστορικούς μύθους πού έχει διασπείρει ό Χριστιανισμός. Συσκοτίζει τό γεγονός ότι ό όρος "Έλλην" ήτο ύβρις διά τους Χριστιανούς μέχρι και τού 19ου αιώνος: ό Αγιος Νικόδημος ό Αγιορείτης απο­καλεί τά λαϊκά έθιμα "σατανικά και ελληνικά". Αφήνεται επομένως ελεύθερον τό πεδίον εις τήν Όρθόδοξον ίεραρχίαν νά παίξη τόν έθναρχικόν ρόλον της, καλύπτουσα τό παρελθόν της και συνεχίζουσα τήν συκοφάντησιν τής αρχαιό­τητος. Προσφέρομε δικαίωσιν εις τό ψευδές ιδεολόγημα τού "ελληνοχριστιανικού πολιτισμού", άκυρούντες ούτω τήν προοπτικήν μιας αναγεννήσεως τού Ελληνικού Πολιτισμού!

Ε) Τέλος, ό όρος "άρχαιόθρησκος" είναι αδό­κιμος επειδή είναι ασαφής. Εις ποίαν θρησκείαν άραγε αναφέρεται; "Αρχαίαι θρησκείαι" είναι πολλαί: Ελληνική, Αιγυπτιακή, Βαβυλωνιακή, Φρυγική. Ακόμη και εάν θεωρηθή ότι εξυπακού­εται πώς αναφερόμεθα εις τόν έλληνικόν χώρον - πού δεν εξυπακούεται- και πάλιν ύπήρχον πολλαί θρησκείαι εις τόν ελληνικόν χώρον. Είμεθα λάτρεις τής αιγυπτιακής θρησκείας; Φαντασθήτε τί θά συμβή εις ένα διεθνές συνέδριον παραδοσιακών θρησκειών: άλλοι θά όνομάζωνται "Όδδινισταί", άλλοι "θρησκεία τής Λιθουανίας" και εμείς "άρχαιόθρησκοι". Δηλα­δή;

Περαιτέρω, έφ' όσον κάποιος θελήση νά προκαλέση σκόπιμον σύγχυσιν και νά εισαγάγη μή ελληνικά στοιχεία εις τήν πρακτικήν του, θά δύναται νά ίσχυρισθή ότι παρ' όλα αυτά παρα­μένει άρχαιόθρησκος. Άς διευκρινισθή εδώ ότι σεβόμεθα απολύτως και τήν αίγυπτιακήν και τάς άλλας αρχαίας θρησκείας, άλλα άλλο αυτό και άλλο νά μήν προσδιορίζωμε ότι ακολου­θούμε τήν Έλληνικήν θρησκείαν... Άλλο ό γόνι­μος, φιλοσοφικός συγκρητισμός και άλλο ή χαο­τική μείξις ετεροκλήτων στοιχείων.

Μέχρις εδώ ασαφής ό όρος, περαιτέρω όμως

και επικίνδυνος, καθώς καλύπτει υπό τήν γενι­κότητα του κάθε πιθανήν ή άπίθανον παρεκτροπήν έκ τών κοινώς αποδεκτών ορίων συμ­περιφοράς. Υπάρχει, δηλαδή, ό κίνδυνος κάποι­ος (πιθανώς "προβοκάτορας") νά είσαγάγη διαφόρων ειδών παραβατικάς πρακτικάς, ισχυρι­ζόμενος ότι είναι αρχαίαι (εξάλλου και ή ρωμαϊκή "συνωμοσία τών Βάκχειων" αρχαία είναι)...

Έάν λοιπόν δέν υπάρχει η σαφήνεια ότι ανα­φερόμεθα εις τήν Έλληνικήν θρησκείαν, τότε αι θύραι είναι άνοικταί δι' ένδεχομένην νόθευσιν τής έλληνικότητος τής κοσμοθεάσεως και τής λατρείας μας διά μή παραδοσιακών στοιχείων.

Έν κατακλείδι, είμεθα κατά οιουδήποτε εξα­ναγκασμού εις χρήσιν συγκεκριμένων όρων, και δή κατόπιν εντολής ...δικαστηρίου. Καταδικάζομε πλήρως τόν όρον «Άρχαιόθρησκοι»! Περαιτέρω δέ, μένομε σταθεροί εις τους τετιμημένους όρους "Έλλην" και "ελληνικός", καθώς και εις τήν όνομασίαν "Ελληνική Θρησκεία τού Δωδεκαθέου", ώς σαφή και καθαράν.

Πως καταρρέουν οι ελληνοκεντρικές (αυτ)απάτες εν μία νυκτί

Εδώ και μία δεκαετία γράφαμε επανειλημμένως ότι ο διαχωρισμός Ελλήνων και χριστιανών αποτελεί το άλφα και το ωμέγα της σωτηρίας του Έθνους. Εκτός από τους χριστιανούς, αρκετοί «ελληνοκεντρικοί» μας επετίθεντο για αυτή την στάση. Μιλούσαν για εθνικό διχασμό. Δεν θα υπενθυμίσουμε την επιχειρηματολογία που χρησιμοποιήσαμε για να τους αντικρούσουμε.

Θα αναφέρουμε το τί γράφουν σήμερα τα περισσότερα ιστολόγια των «ελληνοκεντρικών» για τις δημόσιες προσευχές των μουσουλμάνων:

«Ισλαμική κατοχή», «εισβολή των μουσουλμάνων στην Αθήνα», «κατάληψη στα Προπύλαια από τους μουσουλμάνους», γράφουν τα ιστολόγια, και των χριστιανών αλλά και των «ελληνοκεντρικών».

Τώρα την έννοια της κατοχής την αποδέχονται οι «ελληνοκεντρικοί», όταν αφορά βεβαίως τους μουσουλμάνους. Όταν αφορά τους χριστιανούς, εκεί αλλάζουν τροπάριο. Εκεί λένε, να αποφύγουμε τον ... «διχασμό».

Όμως η αρνητική στάση των ελληνοκεντρικών είναι ζήτημα εθνικότητος των θρησκευομένων μουσουλμάνων ή ζήτημα θρησκεύματος;

Διότι εδώ αναφύουν τρία ζητήματα:

Πρώτον, στην Ελλάδα έχουν εισβάλλει πολλοί αλλόφυλοι χριστιανοί που προέρχονται από λαθρομετανάστευση.  Άρα η φράση να «μην διχαστούμε με τους χριστιανούς», ισχύει και για τους αλλοφύλους χριστιανούς που προέρχονται κυρίως από την ανατολική Ευρώπη και Ρωσσία; Ή μήπως οι «ελληνοκεντρικοί» υπονοούν ότι οι χριστιανοί κατακτητές είναι καλοί, αλλά οι μουσουλμάνοι κατακτητές είναι κακοί;

Δεύτερον, αν όλοι αυτοί οι πακιστανοί, αφγανοί, άραβες, κλπ που τώρα προσεύχονται δημοσίως στον Αλλάχ, αν επροσεύχοντο δημοσίως στον Τζεσουά, αν δηλαδή όλοι αυτοί οι ξένοι από την Ασία και την Μέση Ανατολή ήταν χριστιανοί, οι ελληνοκεντρικοί θα έγραφαν στα ιστολόγιά τους τα περί κατοχής της Αθήνας από χριστιανούς;

Τρίτον, ενώ οι «ελληνοκεντρικοί» τόσα χρόνια απέφευγαν να χρησιμοποιήσουν την φράση «κατοχή της Ελλάδος από τους χριστιανούς», παρατηρούμε ότι οι χριστιανοί δεν έχουν πρόβλημα να την χρησιμοποιήσουν κατά των μουσουλμάνων. Δηλαδή τα θρησκευτικά αντανακλαστικά των χριστιανών λειτουργούν καλύτερα από αυτά των «ελληνοκεντρικών».

Ερώτηση πρός όλους τους ελληνοκεντρικούς: Κύριοι, τώρα που χρησιμοποιείτε τον όρο κατοχή, για τους μουσουλμάνους που έχουν εισβάλλει στην Αθήνα, θα χρησιμοποιήσετε τον όρο κατοχή επιτέλους και για τους χριστιανούς;

Ιστοσελίδες εθνικιστών, ελληνο-χριστιανών, καλούν σε αγώνα κατά της μουσουλμανικής κατοχής, με την ίδια φρασεολογία που χρησιμοποιούσαμε εμείς, για την χριστιανική κατοχή.

Να που οι καιροί αλλάζουν. Να που μέσα σε 1-2 χρόνια οι «ελληνοκεντρικοί» ανακάλυψαν τον όρο «θρησκευτική κατοχή». Αλλά αυτή την φορά την ανακάλυψαν όχι επειδή έγιναν συνειδητοί Έλληνες θρησκευτές, αλλά επειδή τους το λένε οι χριστιανοί. Επειδή τους τραβάνε μαζί τους οι χριστιανοί. Επειδή δέχονται θρησκευτική και ιδεολογική επιρροή από τους χριστιανούς.  

Ενημερώνουμε τους «ελληνοκεντρικούς» να σταματήσουν να γελοιοποιούνται περαιτέρω. Η μονοθεϊστική κατοχή, είτε χριστιανική είτε μουσουλμανική, είναι κατοχή και πρέπει να πολεμήσουμε για να την ανατρέψουμε.

Ελπίζουμε να πήραν το μάθημά τους οι «ελληνοκεντρικοί», οι οποίοι τόσα χρόνια μας καλούσαν να ξεχάσουμε τις θρησκευτικές μας διαφορές και να συμπράξουμε με τους χριστιανούς επειδή «το Έθνος κινδυνεύει από εξωτερικούς κινδύνους». Και τάχα δεν πρέπει να αφήνουμε τις θρησκευτικές έριδες να μας διχάσουν.

Τώρα οι «ελληνοκεντρικοί» μας καλούν να αγωνιστούμε κατά της μουσουλμανικής κατοχής! Γιατί; Γιατί τώρα να μην ξεχάσουμε τις θρησκευτικές μας διαφορές με τους μουσουλμάνους; Τώρα το Έθνος δεν κινδυνεύει από εξωτερικούς κινδύνους κύριοι «ελληνοκεντρικοί»;

Ή μήπως οι μουσουλμάνοι κατακτητές είναι κακοί και οι χριστιανοί κατακτητές είναι καλοί;

Ή μήπως οι «ελληνοκεντρικοί» είναι κρυπτοχριστιανοί και αποφεύγουν να το δηλώσουν;

Ελπίζουμε το πρόσφατο μάθημα από την μουσουλμανική κατοχή των Αθηνών να έγινε μάθημα για όλους τους Έλληνες και να κατανοήσουν ότι πρέπει να διαχωριστούμε θρησκευτικώς και διαπαντός από τους μονοθεϊστές, είτε χριστιανούς είτε μουσουλμάνους.

    Όλοι οι Έλληνες πρέπει να κατανοήσουν ότι οι ενωτικές ανοησίες των ελληνοκεντρικών μας έφεραν στο ελεεινό σημείο που είμαστε σήμερα. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ πρέπει να διαχωριστούμε από τους χριστιανούς. Σήμερα οι χριστιανοί αποδεικνύουν ότι όταν μιλάνε για ενότητα με τους Έλληνες-ελληνοκεντρικούς, εννοούν θρησκευτική αφομοίωση στον χριστιανισμό.

Για τους Έλληνες δεν υπάρχει επιλογή. Χριστιανισμός και ισλαμισμός πλήττουν τον Ελληνισμό. Προσηλυτίζουν Έλληνες και αφελληνίζουν τον Λαό μας. Δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να πολεμήσουμε και τους δύο. Το ζήτημα είναι ότι πρώτα πρέπει να εκκαθαρίσουμε τους λογαριασμούς μας με τους «ελληνοκεντρικούς», που τόσα χρόνια έλεγαν ότι δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτε με τους χριστιανούς.

Να τώρα που οι «ελληνοκεντρικοί» ανακάλυψαν ότι έχουμε να χωρίσουμε αρκετά πράγματα με τους μουσουλμάνους, όπως το κέντρο των Αθηνών...

Εκκλησία των Ελλήνων στο θρήσκευμα

Πηγή: www.hellenicreligion.gr

To group της Ελληνικής Θρησκείας στο facebook

http://www.facebook.com/pages/Hellenic-Religion/119150291480840

Εθνική Εορτή προς τιμήν του Διός - Δηλώστε την συγκατάθεσή σας στο facebook

ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΝΑ ΔΕΙΧΝΗ ΣΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ {ΕΟΡΤΗ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΣΤΟΝ ΔΙΑ } ΘΕΟ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ,,,ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ !!!

ΠΡΟΜΗΘΕΙΑ 2009 ΑΡΕΣ ΑΝΑΞ

Ύμνος στον Πάνα

Find more artists like Kabeiros at Myspace Music

Global strategy of the Hellenic Republic against salafism-wahabism

Η παγκόσμια ισλαμική απειλή μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνον με παγκόσμια στρατηγική. Μέχρι στιγμής οι ΗΠΑ και οι δυτικές χώρες δεν έχουν παρουσιάσει μία ολοκληρωμένη θεωρία για την αντιμετώπιση του ισλαμικού ιμπεριαλισμού. Το βασικό πρόβλημα των δυτικών χωρών έγκειται στην ανικανότητά τους να βρουν λύσεις που θα εξαλείφουν το ισλαμικό πρόβλημα στην ρίζα του, αντί να το μεταθέτουν στο μέλλον.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι δυτικοί ηγέτες αδυνατούν να δουν το ισλάμ ως πολιτικο-στρατιωτικό κίνημα, και αντ’ αυτού πιπιλίζουν την καραμέλα «το ισλάμ είναι θρησκεία της ειρήνης». Έτσι έλεγαν και οι χριστιανοί, ότι «είναι θρησκεία της αγάπης».

Η αδράνεια των δυτικών χριστιανών ηγετών εξηγείται και από το γεγονός ότι αφού η δική τους θρησκεία κατέσφαξε τους λαούς του κόσμου και εν τούτοις την αποκαλούν θρησκεία της αγάπης, δεν έχουν το ηθικό ανάστημα να πουν  ότι το ισλάμ είναι εγκληματική ιδεολογία. 

Το φορτίο για την ανατροπή της ισλαμικής δικτατορίας πέφτει στους ώμους των πολυθεϊστικών παραδόσεων και κυρίως στους Έλληνες.

Η στρατηγική του Ελληνισμού πρέπει να ξεκινά από την απο-ισλαμοποίηση όσων χωρών έχουν υποδουλωθεί στο ισλάμ. Οφείλουμε να υποστηρίξουμε την διάδοση και επικράτηση των εθνικών πολυθεϊστικών προ-ισλαμικών θρησκειών. Πρέπει να ανασυστήσουμε όλα τα πολυθεϊστικά ιερατεία της Σαουδικής Αραβίας, της Αιγύπτου και του Ιράν, καθώς και όλων των σκλαβωμένων χωρών.

Πρέπει να ενισχύσουμε τις τοπικές ταυτότητες των εξισλαμισμένων λαών για να αποκτήσουν αντισώματα έναντι της συντριβής των παραδόσεών τους από το διεθνιστικό ισλάμ. Τα εθνικιστικά και εθνοτικά τείχη μπορούν να υψώσουν ισχυρά αναχώματα στην ισλαμική επέκταση. Δεν πρέπει να αφήσουμε να τους ενώνει το ισλαμικό στοιχείο. Πρέπει να ενισχύσουμε την ανάδειξη των διαφορετικών ταυτοτήτων των λαών, εθνοτήτων, μειονοτήτων, παραδοσιακών θρησκειών της μέσης ανατολής, ώστε να διασπαστεί το κυοφορούμενο χαλιφάτο.

Η αποδόμηση και αποσύνθεση της ισλαμικής θεοκρατίας θα ξεκινήσει από την επανασυγγραφή του Κορανίου και της ισλαμικής ιστορίας. Ο Αλλάχ έχει σύζυγο στους ουρανούς. Έχει θεούς που τον περιβάλλουν. Το νέο Κοράνι θα στηρίζεται στην απαγόρευση προσηλυτισμού στην ισλαμική θρησκεία, και στον εσωτερισμό. Θα διδάσκει την αγάπη έναντι των συνανθρώπων και την καταδίκη του πολέμου για θρησκευτικούς λόγους. Ο ισλαμικός νόμος-Σαρία θα ξαναγραφεί από την αρχή αποποινικοποιώντας όλα τα θεολογικά αδικήματα.

Ενώ θα επιτρέπει στις γυναίκες να κυκλοφορούν ασκεπείς, την ίδια στιγμή θα τιμωρεί αυστηρότατα όσους αρνούνται το αλκοόλ και την μονογαμία. Ο νέος ισλαμικός κώδικας θα καταργεί τις ιερές πολεις του ισλαμ ανακηρύσσοντας αυτές σε απλά μνημεία της ανθρωπότητας ανοικτά σε όλους τους περιηγητές.

Απαιτείται να οργανώσουμε πολιτιστικές αποστολές σε όλο τον κόσμο για να εξουδετερώσουμε την παναραβο-ισλαμική επιρροή.

Πρέπει άμεσα να απαγορευθεί η μετανάστευση των ισλαμιστών προς όλα τα μη ισλαμικά κράτη.

Μετά την κατάργηση της πολυγαμίας στο ισλάμ πρέπει να επιβληθεί ο οικογενειακός προγραμματισμός ώστε να μειωθούν οι γεννήσεις στον ισλαμικό κόσμο. Θα αγωνιστούμε να βελτιωθούν οι κοινωνικές συνθήκες στις εξισλαμισμένες χώρες που τώρα εξ αιτίας του υπερπληθυσμού οδηγούν στην φτώχεια και στην εξαθλίωση.

Πρέπει να ενθαρρύνουμε την ανάπτυξη διαφορετικών ισλαμικών δοξασιών που να οδηγούν στον θεό από διαφορετικούς δρόμους, κτυπώντας όλες τις προκαταλήψεις εναντίον των διαφορετικών θρησκευτικών αιρέσεων. Η πολύπλευρη θεολογική προσέγγιση του θείου, θα δώσει στο ισλάμ την ευκαιρία να ξεφύγει από το στενό δογματικό πλαίσιο που έχει αποστεώσει τις κοινωνίες στις οποίες επικράτησε.

Πρέπει να ενθαρρύνουμε την δημιουργία δεξαμενών σκέψεως σε όλες τις χώρες που θα μελετούν θεολογικά, πολιτικά, και ψυχολογικά αντίμετρα κατά του ισλαμικού ιμπεριαλισμού. Όμως δεν πρέπει να περιοριστούμε στην συγγραφή εκθέσεων και σε ομιλίες για την αντιμετώπιση του φαινομένου.

Απαιτείται οργάνωση βραχίονος μαζικού κινήματος που θα αντιμετωπίζει τους ισλαμιστές στους δρόμους, ακόμη και στην βίαιη μορφή των διαδηλώσεών τους. Η προπαγάνδα και η δημεγερσία πρέπει να μπουν στην ημερήσια διάταξη όλων των λαών. Πρέπει να εκπαιδεύσουμε στελέχη εξειδικευμένα στην αντιμετώπιση της ισλαμικής προπαγάνδας με πανεπιστημιακού επιπέδου μόρφωση.

Στους σχεδιασμούς μας σημαντικό ρόλο θα παίξει η δημιουργία πολλών ιστοσελίδων σε όλες τις γλώσσες του κόσμου για την εξαγωγή Ελληνικών πολιτιστικών προϊόντων στις χώρες που στενάζουν από την ισλαμική κατοχή.

Παραλλήλως η οργάνωση τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών εκπομπών σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, και η εκτύπωση εφημερίδων σε όλες τις γλώσσες, θα ενισχύσει την προπαγανδιστική ομπρέλα προστασίας των ελεύθερων λαών και θα συνεγείρει τους σκλαβωμένους να αποτινάξουν τον ισλαμικό ζυγό.

 Μέσα από τα μμε πρέπει να διοχετεύωνται οι προφητείες που προμηνύουν την διάλυση του ισλάμ. Πρέπει να ενισχύσουμε την πίστη των λαών του κόσμου για την επερχόμενη λύτρωση. Οι Θεοί έστειλαν τα σημάδια Τους. Είναι αρωγοί. Θα συντρίψουν την μονοθεϊστική βλασφημία.

Όμως οι μετριοπαθείς στρατηγικές δεν θα αναχαιτίσουν τους εξτρεμιστές. Πρέπει σε όλες τις ελεύθερες χώρες να ληφθούν μέτρα δημοσίας σωτηρίας, μέτρα σαν και αυτά που έλαβε ο Μαξιμιλιανός Ροσπιέρος, κατά της ισλαμικής λαίλαπας.

Πρέπει να ιδρυθούν πολιτιστικές αστυνομίες σε όλες τις χώρες που θα καταστέλλουν κάθε ισλαμική επιρροή στον λαό. Στον στρατό, στα πανεπιστήμια, στα επαγγελματικά συνδικάτα, στα νοσοκομεία, στις φυλακές, στα μμε, πρέπει να εγκατασταθούν πολιτιστικοί επίτροποι που θα υπερασπίζουν την πολιτιστική αγνότητα, τιμωρώντας κάθε προσπάθεια υποδουλώσεως των λαών από πράκτορες του ισλάμ.

Κάθε ανατρεπτική προσπάθεια της πολιτιστικής και πολιτικής νομιμότητος από πράκτορες του χαλιφάτου, πρέπει να καταστέλλεται με μέτρα όπως αυτά που πήραν οι δημοκράτες στην Γαλλική Επανάσταση. Έκτακτα δικαστήρια, με συνοπτικές διαδικασίες και θανατικές καταδίκες. Πολλές αραβικές και ασιατικές χώρες, προς τιμήν τους, επιβάλλουν την ποινή του θανάτου στους τρομοκράτες του ισλάμ. Στην Δύση μέχρι στιγμής, τους χαϊδεύουν, με αποτέλεσμα να αποθρασύνωνται.

Οι ισλαμιστές έχουν δημιουργήσει ένα πλέγμα νοητικών κατασκευών: δήθεν είναι παντοδύναμοι, δήθεν θα κατακτήσουν τον κόσμο, δήθεν ο Αλλάχ τους προστατεύει.

Κάθε νοητική τους κατασκευή είναι ανατρέψιμη και αντιστρέψιμη: «ο Αλλάχ είναι αδύναμος, θα εξαφανιστούν από τον κόσμο οι ισλαμιστές, είναι το πεπρωμένο τους, το προφήτεψε ο Μωάμεθ».

Στο θεατρικό έργο του ισλαμικού επεκτατισμού, ο χαρακτήρας του Μωάμεθ μπορεί εύκολα να αλλάξει. Η παρούσα μορφή λειτουργεί ως μήτρα-καλούπι δια της οποίας αναπαράγωνται οι ισλαμικές βαρβαρότητες του Μωάμεθ.

Είναι καιρός να δημιουργηθεί ένας χαρακτήρας-πρότυπο, ενός πράου προφήτου, ο οποίος πήρε εντολή από τον Αλλάχ να καταγγείλει τον μονοθεϊσμό και να δώσει στην ανθρωπότητα τα φώτα της θεϊκής Γνώσεως.

Ο Μωάμεθ παιδεραστής, σφαγέας, αλαζόνας, τύραννος, είναι ένα καταστροφικό πρότυπο για τους λαούς του κόσμου. Πρέπει να το καταπολεμήσουμε δημιουργώντας θεατρικά έργα και θεολογικές πραγματείες, μέσα από τις οποίες θα αναδύεται ο πραγματικός Μωάμεθ.

Θα αναδεικνύεται ο ειρηνικός, σεμνός, μονογαμικός, συνεσταλμένος, ανεκτικός, λογικός, και εθνοφυλετικός Μωάμεθ, που θα καταδικάζει την παγκόσμια μονοθεϊστική δικτατορία. Που θα διδάσκει τους οπαδούς του το μεγαλείο της ποικιλίας και της διαφορετικότητος στους Ουρανούς και στην Φύση.

Ο πραγματικός Μωάμεθ που θα αποκαλυφθεί στους σκλαβωμένους λαούς μαζί με τον πραγματικό Αλλάχ, θα τους απελευθερώσει από τα δεσμά της μονοθεϊστικής αγνοίας. Θα τους εξυψώσει και θα τους φέρει κοντά στο θείο.

Ο αγώνας μας κατά του ισλαμικού σκότους ξεκινά από την επανασυγγραφή του Κορανίου. Ξεκινά από την αποκάλυψη στους λαούς του νέου Μωάμεθ. Του νέου Αλλάχ. 

Πηγή: www.hellenicreligion.gr

Ύμνος Ποσειδῶνος, θυμίαμα σμύρναν

Κλῦθι, Ποσειδάον γαιήοχε, κυανοχαῖτα,
ἵππιε, χαλκοτόρευτον ἔχων χείρεσσι τρίαιναν·
ὃς ναίεις πόντοιο βαθυστέρνοιο θέμεθλα,ποντομέδων, ἁλίδουπε, βαρύκτυπος, ἐννοσίγαιε,
κυμοθαλής, χαριτῶπα, τετράορον ἅρμα διώκων,
εἰναλίοις ῥοίζοισι τινάσσων ἁλμυρὸν ὕδωρ,
ὃς τριτάτης ἔλαχες μοίρης βαθὺ χεῦμα θαλάσσης,
κύμασι τερπόμενος, θηρσίν θ' ἅμα, πότνιε δαῖμον.
ἕδρανα γῆς σῴζοις καὶ νηῶν εὔδρομον ὁρμήν,
εἰρήνην, ὑγίειαν ἄγων, ἠδ' ὄλβον ἀμεμφῆ.

Ο Ύμνος του Δικταίου Διός

Βοήθα Μέγιστε Κούρε, καλώς ήλθες
γιε του Κρόνου, Παντοδύναμε και λαμπρότερε
από τους άλλους (θεούς)
συνοδευόμενος από τους Δαίμονες (Κουρήτες) έρχεσαι κάθε χρόνο στη Δίκτη και ψάλλομε τον ύμνο Σου
κτυπώντας τις άρπες
συγχωνεύοντας τον ήχο τους, με τον ήχο των αυλών,
και ψάλλομε αυτόν
γύρω από το βωμό Σου, τον περιφραγμένο καλά.

....
διότι εδώ (σ’ αυτόν τον τόπο) Εσένα, θεϊκό παιδί
οι ασπιδοφόροι ανατροφείς Σου, Σε παρέλαβαν
από τη Ρέα χτυπώντας τα πόδια τους με θόρυβο
Σε έκρυψαν σε άλλο μέρος (απέναντι)

...
...τις καλές μέρες

...
την εποχή των βρυών, κατά την οποία
δικαιοσύνη κατέχει τους ανθρώπους
αλλά και στεφανώνω
την ευδαίμονα Ειρήνη

...
βοήθησε να αυξάνεται η οικογένεια
και πλούσια μαλλιά να έχουν τα πρόβατα
και πολύ καρπό τα σπαρτά
και ευνοϊκοί άνεμοι στα ταξίδια που πραγματοποιούνται

...
βοήθα τις πόλεις
και τα πλοία που πλέουν στους πόντους
βοήθα να έχει αρκετούς νέους η πόλη
βοήθα και την δικαιοσύνη στην ένδοξο πόλη

Αρχαία Ελληνική ευχή Γενεθλίων

Ω κορυφαία Θεά των γεννήσεων, Ακραία Άρτεμη δέξου αυτόν τον σεμνό ύμνο και χάρισε την ευλογία σου στον …. που γιορτάζει την ημέρα της γεννήσεως του στο υλαίο πεδίο της ύπαρξης.

Εσύ που δίνεις το τέλειο δώρο Ανυσιδώρα χάρισε δώρα υγίειας, ευδαιμονίας, πνευματικής και υλικής ανάπτυξης, χαράς, ευθυμίας, και κάθε άλλου ψυχικού ή υλικού δώρου που εσύ κρίνεις για την αρετοδρομία της υπάρξεως.

Στάσου Βοηθός της υπάρξεως τούτης και Ευπλόκαμος, στρώνοντας άριστους δρόμους αρετής που οδηγούν σε έπαθλα αιώνια ώστε η ψυχή να ομοιάζει την Ευστέφανη χάρη Σου.

Καθαρά Θεά, κράτα αμόλυντη την ψυχή από κάθε κακό.

Μεγαλώνυμη και Ολβιόμοιρη Θεά χάρισε την μέγιστη ευτυχία της μοίρας ως

Περασία βοήθησε την σκέψη να οδεύει ασφαλής από τις αναζητήσεις της.

Σαόφρων χάρισε υγιή σκέψη.

Σεμνή Θεά δώρισε την σπουδαιότητα και τον σεβασμό σε τούτη την ύπαρξη.

Ω Ένδοξη Θεά εσένα υμνώ και αφιερώνω αυτόν τον ύμνο της γενέθλιας μέρας σε Σένα.

Druids granted religious status in UK

As from today, the state - or to be more precise the Charity Commission - has officially recognised being a druid as a religion.

In a statement today the commission said that the Druid Network, the largest representative body of British Druids, does promote a faith whose objectives are in the public interest - and so can have charitable status.

That means the taxpayer will effectively subsidise them.

Very little is known about druids in ancient times. They were priests who organised pagan worship in northern Europe, before the arrival of Christianity.

Modern druids like these ones at Stonehenge claim to hold spiritual beliefs in the tradition, they say, of their ancient forebears.

Emma Restall-Orr, of the Druid Network, toldChannel 4 News her organisation had informed the Charity Commission that druidism was a religion.

Explaining what druidry involved, she said: "We have nature. It's as simple as that and as broad as that."

She continued: "Nature is sacred. Actually creating a sustainable relationship with nature.

"There is nothing sinister about nature. It's beautiful. It's brutal as well. If you learn how to live with it, you learn how to live well."

«ΕΣΘ΄ ΗΜΑΡ, ΟΤΕ ΦΟΙΒΟΣ ΠΑΛΙΝ ΕΛΕΥΣΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΣ ΑΕΙ ΕΣΤΑΙ».

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΘΕΟΥΣ

Κάπου φαίνεται ότι υπάρχει μια υπόσχεση επιστροφής των Θεών μας.

Ναι, υπάρχει. Βεβαίως υπάρχει. Υπάρχει τέτοια υπόσχεση (στον τελευταίο και αληθινό, όχι στον χαλκευμένο) χρησμό του Μαντείου των Δελφών κατά το 362 μ. Χ.: «ΕΣΘ΄ ΗΜΑΡ, ΟΤΕ ΦΟΙΒΟΣ ΠΑΛΙΝ ΕΛΕΥΣΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΣ ΑΕΙ ΕΣΤΑΙ». Ναι, τώρα έφυγε ο Απόλλων, «απέσβετο και λάλον ύδωρ», εντάξει. Όμως «θα έρθει μέρα, που ο Φοίβος (Απόλλων) θα έρθει πάλι και τότε θα μείνει για πάντα». Αυτή η προφητεία της Πυθίας Νικάνδρας δίνει (κατά τους αριθμοσοφιστές) τον αριθμό 3008, ο οποίος ισούται με την φράση «Δευτέρα Παρουσία Απόλλωνος»! Δεν είναι αυτό μία υπόσχεση; Είναι! Και δεν είναι μόνο αυτός ο χρησμός. Ο Ησίοδος, δύο χιλιάδες οχτακόσια τόσα χρόνια πριν, στο ποίημά του «Έργα και Ημέραι» προφήτευσε την επιστροφή του Δία και όρισε τα σημάδια. Κατά τον ποιητή, μετά το χρυσό, το αργυρό, το χάλκινο και το ηρωικό γένος κατά σειράν ήρθε το σιδερένιο γένος, το τελευταίο, αυτό στο οποίο ανήκουμε και εμείς. Για το γένος αυτό, πριν την έλευση του επόμενου γένους, του χρυσού που θα επιστρέψει, ο Ησίοδος καταγράφει την παρακμασμένη εποχή του (και την εποχή μας) και αναφωνεί:

Και συνεχίζει: Ο Δίας λοιπόν - κατά τον Ησίοδο - θα κάνει επέμβαση για να τελειώσει η εποχή του σιδερένιου γένους, δηλαδή η εποχή του δικού μας γένους. Πότε; Όταν ...;

Όμως, πέραν αυτών, η πιο ενδιαφέρουσα (και κωδικοποιημένη) προφητεία βρίσκεται μέσα στο ίδιο το Ελληνικό αλφάβητο. Δεν είναι μόνο μια προφητεία. Είναι μια θεϊκή υπόσχεση. Και ταυτόχρονα μια προσευχή. Κάλλιστα στην θέση του «πάτερ ημών» μπορεί να βάλει ο Έλληνας την «αλφαβήτα» του για να προκαλεί κραδασμικές εκπομπές στο Σύμπαν. Εδώ που τα λέμε, αυτό το κάνει ο Έλληνας έτσι κι αλλιώς, διότι μιλά την Ελληνική γλώσσα, προφέρει τους θεϊκούς φθόγγους, έστω κι αν αυτή η γλώσσα που μιλά σήμερα είναι κουτσουρεμένη, βομβαρδισμένη, όπως ο λεηλατημένος Παρθενών, ο οποίος, παρά τα βαθιά τραύματά του, είναι μυστηριακά πανέμορφος! Σε μια πολύ προχωρημένη εκδοχή, θα μπορούσαμε να πούμε, ότι, όσο υπάρχει ζωντανή η Ελληνική γλώσσα και μιλιέται, ο πλανήτης αποκλείεται να χαθεί, επειδή έχει την προστασία των «θεών».

Όπως αποκαλύπτει ο γνωστός για τους λεξαρίθμους του εκπληκτικός μαθηματικός Ελευθέριος Αργυρόπουλος, ο οποίος ακολουθεί την Πυθαγόρεια λογική, «η ίδια η Ελληνική γλώσσα είναι ο Θείος Λόγος» και αυτό αποδεικνύεται από την εξής ισοψηφία: Ο αριθμός 1242 ισούται με την φράση «η γλώσσα», ταυτόχρονα όμως και με την φράση «ο Θεός Λόγος εστί»! Αλλά ποια άλλη γλώσσα, πλην της Ελληνικής, διαθέτει μαθηματικές αποδείξεις, ότι «είναι ο Θείος Λόγος»; Καμία!
Τάχα να γίνεται αντιληπτό πλέον τι σημαίνει να μιλάς Ελληνικά και όχι Αγγλικά; Να σημαίνει άραγε και ότι το «εν αρχή ην ο Λόγος», σημαίνει λογικά και ότι «εν αρχή ην ο Έλλην»; Τους δε φέροντες τον τίτλο «Έλλην» ή τους αρνούμενους να τον αποκηρύξουν, είναι γνωστό πλέον, ότι σφαγίασαν κατά εκατομμύρια οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες, με κορυφαίο εξ αυτών τον Θεοδόσιο, όταν γκρέμιζε «τα είδωλα» και επέβαλλε δια ροπάλου τον Παυλιανισμό στον Ελληνικό χώρο. Πόσοι σύγχρονοι Έλληνες γνωρίζουν και αξιολογούν ως ολετήρα του Ελληνισμού τον περίφημο Ιουστινιάνειο Κώδικα, (να σημειωθεί, ότι αποτέλεσε και την βάση της σύγχρονης νομικής επιστήμης) ο οποίος στερεί τα πολιτικά δικαιώματα από όποιον Έλληνα αρνείται να δεχτεί το «σωτήριον βάπτισμα» του Χριστιανού; Και δεν είναι μόνο αυτό! Απαγορεύει στον «αμαρτωλό» και τον «ειδωλολάτρη» Έλληνα να είναι ιδιοκτήτης κινητής ή ακίνητης περιουσίας, του αφαιρείται δια νόμου ό,τι έχει και δεν έχει, ο Νόμος τον εγκαταλείπει «εις την ένδειαν» και επιπλέον του επιβάλλονται οι «έσχατες τιμωρίες». Απαγορεύεται επίσης να διδάσκουν στις Σχολές της Βυζαντινής αυτοκρατορίας «όσοι πάσχουν από την νόσο και την μανίαν των ανόσιων Ελλήνων, ώστε να μη μπορούν πια να διαφθείρουν τις ψυχές των μαθητών τους με δήθεν αλήθειες» ...;

Λοιπόν, τα γράμματα του Ελληνικού αλφάβητου είναι 24, αλλά κάποτε ήταν 28. Στοιχεία των λέξεων και ταυτόχρονα στοιχεία της αρίθμησης. Υπήρχαν ακόμη τα γράμματα Στίγμα, δίγαμμα, Κόππα και Σαμπί. Η Ελληνική είναι μαθηματική γλώσσα. Γνωρίζοντας δε τα παραπάνω, γεννιέται το ερώτημα: Τάχα να γίνεται αντιληπτό στους «Έλληνες» ποια υπερεπιστημονική γνώση, ποια υπέρτατη σοφία αναδύεται από την ανά - γνωση ή την ομιλία της (πρωτογενούς και όχι της «εξελιγμένης») Ελληνικής γλώσσας;

Δεν έχουμε την φιλολογική δικαιοδοσία να κάνουμε την γραμματολογική ανάλυση, θ΄ ασκήσουμε όμως το δικαίωμα να υιοθετήσουμε την ανάλυση που έκαμαν άλλοι, την οποία μπορεί ο καθένας να βρει για να κρίνει την αξιοπιστία της. Ας βρει ο καθένας την δική του απάντηση στο ερώτημα γιατί η «αλφαβήτα» μας είναι μια προσευχή των Ελλήνων για να επιστρέψουν οι «θεοί» ή γιατί ταυτόχρονα η «αλφαβήτα» μας αποτελεί την υπόσχεση των «θεών», ότι, αν και έφυγαν, θα επιστρέψουν. Και, αν δεν επιστρέψουν αυτοπροσώπως, θα επιστρέψει το πνεύμα τους, επειδή όλα όσα δοκίμασε στο μεταξύ η ανθρωπότητα είναι πλέον αυταπόδεικτο, ότι απέτυχαν ή παρήκμασαν, έφθασαν στον πάτο. Αφήνοντας στην ευθύνη και στο κέφι του καθενός την έρευνα για το πώς και το γιατί, εμείς θα μεταφέρουμε μόνο την αποκαλυπτική ερμηνεία του Ελληνικού αλφάβητου, την οποία οι εραστές της Ελληνικής γλώσσας ανακάλυψαν και με βάση την Ερμητική φιλοσοφία ερμήνευσαν.
Να σημειωθεί και σε παρένθεση, ότι κακώς γίνεται λόγος για θεούς, είναι μια παρεξήγηση αυτό, θεός για τους πρωτόγονους μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε σύγχρονος, ακόμα κι ένας από μας! Φανταστείτε τι θα ήταν για τους πρωτανθρώπους της λίθινης εποχής ένας σύγχρονος ιδιοκτήτης ελικοπτέρου!
Λοιπόν, όταν μιλάμε (καλά και όχι ανάπηρα) Ελληνικά ή απλώς εκφωνούμε την «αλφαβήτα» μας, στην ουσία κάνουμε την εξής κωδικοποιημένη προσευχή, δονούμαστε σε ανώτερες συχνότητες, δονούμε και τον κόσμο όλο:
"Ήλιε Νοητέ, Εσύ που είσαι το Φως, έλα στη Γη. Κι Εσύ, ήλιε ορατέ, ρίξε τις ακτίνες σου στη λάσπη που ψήνεται. Ας γίνει ένα καταστάλαγμα, για να μπορέσουν τα Εγώ να ζήσουν, να υπάρξουν και να σταθούν πάνω στη δονούμενη γη. Ας μην επικρατήσει η νύχτα που είναι το μικρόν και κινδυνέψει να σβήσει το απόσταγμα του πυρός μέσα στη λάσπη που κοχλάζει. Και ας αναπτυχθεί η Ψυχή που είναι το μέγιστο και το σημαντικότερο όλων».

Η «προσευχή» αυτή περιέχει την συνθήκη της απόλυτης συμμετοχής του ανθρώπου σε κάθε έλευση του Φωτός, σε κάθε παρουσία του (Ενός) Θεού. Αποκλείει την εξ αποκαλύψεως αλήθεια ή τον «από μηχανής θεό», αποκλείει τους Μεσσίες, τους μεσίτες και τους Σωτήρες. Εστιάζει στην ατομική αλλά και την συλλογική ευθύνη, εστιάζει στην απευθείας επαφή της Ψυχής με τον Θεό. Πρόκειται για την συμμετοχή του ανθρώπου, η οποία είναι αναγκαία προϋπόθεση της θείας φροντίδας. Περιέχει επίσης την ελπίδα του ανθρώπινου γένους, περιέχει την λύτρωση του σιδερένιου γένους, αλλά και την (κρυμμένη) γνώση του (ίσον την προφητεία) της επανόδου των θεών, της εβδόμης αποστολής του Διός. Θυμηθείτε πάλι τι λέει ο Ησίοδος: «Δεν έχει επικρατήσει το κακό. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ. Άρα υπάρχει ακόμη ελπίδα. Όμως τα καλά είναι ανακατεμένα με τα κακά». Περιέχει, ναι, και την υπόσχεση, ότι θα επιστρέψουν τα ανώτερα εκείνα όντα, οι Έλληνες, οι δάσκαλοι της ανθρωπότητας, θα επιστρέψει το αρχαίο (προκατακλυσμιαίο) Ελληνικό πνεύμα και είναι κοσμική ανάγκη να γίνει αυτό, απόδειξη ότι το Ελληνικό αλφάβητο, πηγή και μήτρα όλων των γήινων γλωσσών, δεν είναι ανθρώπινη αλλά «θεϊκή» κατασκευή, άρα για τους ανθρώπους δοτή, άρα συμβόλαιο και υπόσχεση των «θεών», η οποία αποκλείεται ν΄ αθετηθεί. Τα σημάδια τα περιέγραψε ο Ησίοδος, ήξερε αυτός και από τα προηγούμενα γένη, άρα υπήρξαν οι «θεοί» και, αφού υπήρξαν, υπάρχουν, αφού δεν πέθαναν ποτέ, αφού δεν μάθαμε ποτέ για τον θάνατό τους, αφού υπάρχουν, θα επιστρέψουν, όπως ακριβώς το υποσχέθηκαν. Καθότι προφητεία, ο λόγος δηλαδή για το τι θα γίνει στο μέλλον, δεν είναι άλλο από την γνώση για το τι έγινε στο παρελθόν.

Κρατήσαμε για το σημείο αυτό μια ωραία σύμπτωση της Ελληνικής αυτής Διαθήκης μ΄ εκείνης των Μάγιας. Στον «κώδικα της Δρέσδης», στο ένα από τα τέσσερα γραπτά των Μάγιας που διασώθηκαν από τη μανία των Ισπανών Ιησουιτών (οι οποίοι τα θεωρούσαν δαιμονικά πράγματα κι έριξαν στην πυρά μια πολύτιμη παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά, ώστε σήμερα να έχουν οι κάποιοι την ευχέρεια να μιλούν για μυθολογία και όχι για ιστορία) απεικονίζεται ο θεός του κατακλυσμού, ν΄ ανοίγει τις πύλες του ουρανού και να πλημμυρίζει τον κόσμο σε ημερομηνία που (με το δικό μας ημερολόγιο) αντιστοιχεί στις 21 Δεκεμβρίου 2012, λίγες μέρες δηλαδή πριν την ανατολή του 2013. Αυτή η παράσταση είναι η βασική αιτία που προκαλεί στους εσχατολόγους ανατριχίλα και τους κάνει να μιλούν για κατακλυσμό που θα προκαλέσει την συντέλεια του κόσμου. Θα μπορούσε όμως να είναι απλά το πανάρχαιο σύμβολο του Υδροχόου, στην εποχή του οποίου η ανθρωπότητα έχει ήδη εισέλθει αυτόν τον καιρό και στην διάρκεια της οποίας λέγεται ότι θα επανέλθει το ευγενές (χρυσό) πνεύμα (του Υδροχόου), ενώ θα υποχωρήσει η ύλη και ο υλισμός. Πάντα κατά την προφητεία των Μάγιας, η 21η Δεκεμβρίου 2012 θα είναι η μέρα που θα επιστρέψει ο Κουκουκλάν ή (για τους Αζτέκους) ο Κουετζαλκοάτλ (που σημαίνει «φίδι με φτερά») ο οποίος θα εξαλείψει τους μιαρούς, ώστε ν΄ αρχίσει μια νέα «Χρυσή Εποχή» ειρήνης και ευημερίας. Ο Κουκουκλάν είναι ο «θεός» που δίδαξε τους αρχαίους Μάγιας, διαθέτει δε όλα τα στοιχεία που αντιστοιχούν στον Ολύμπιο Ερμή. Και έτσι μόνο μπορεί να εξηγηθεί ότι ένας κατ΄ εξοχήν αγροτικός λαός (δεν ήξεραν καν τον τροχό, χώρια που στην πνευματική παρακμή τους έκαναν μέχρι και ανθρωποθυσίες) διέθετε εντούτοις τέλειες αστρονομικές γνώσεις και ακριβέστατο ημερολόγιο, πολύ πιο ακριβές από το σύγχρονο, έτσι μπορεί να εξηγηθεί επίσης, ότι το συνηθέστερο σύμβολο στις πυραμίδες των Μάγιας - ω του θαύματος - είναι ο Ελληνικός μαίανδρος!

Για το τέλος (και πέραν της θεϊκής «αλβαβήτας») κρατήσαμε τους υπολογισμούς των αριθμοσοφιστών, οι οποίοι λένε ότι η Ελληνική σημαία είναι σύμβολο των Ολυμπίων, δηλαδή των ΕΨΙΛΟΝ. Όντως, αν προσέξει κανείς καλά την Ελληνική σημαία, θα διαπιστώσει ότι αναδύονται δύο αντεστραμμένα Ε, είναι το Δελφικό σύμβολο και (ταυτόχρονα) μια κωδικοποιημένη υπόσχεση επιστροφής των «θεών». Μην ξεχνάμε δε, ότι ο σταυρός είναι αρχαίο Ελληνικό σύμβολο και το φορούσαν οι ιερείς του Διός, ασχέτως αν υιοθετήθηκε από τους Χριστιανούς, δεν είναι άλλωστε το μόνο. Επίσης: Η Ελληνική σημαία έχει εννιά «φέτες», όσα και τα γράμματα της λέξης «Ελευθερία». Η φράση «Ελευθερία ή θάνατος» έχει εννιά συλλαβές. Η δε λέξη ΕΛΕΦΘΕΡΙΑ ήταν γραμμένη στην «ούγια» ενός μεταλλικού θραύσματος «εξωγήινου» διαστημοπλοίου, που έπεσε στο Ρόσγουελ των ΗΠΑ το 1947 ...;

Λοιπόν: Τρεις διαφορετικές (και κατά λογική σειρά) φράσεις ισούνται (η κάθε μία) με τον ίδιο αριθμό: 2990. Σύμπτωση; Κρίνετέ το εσείς:

Φράση πρώτη: «Η αποκωδικοποίησις της Ελληνικής Σημαίας», (η οποία είναι), φράση δεύτερη: «Το σύμβολον της Ομάδος Ε», (η οποία «Ομάδα Ε» θα επιστρέψει), φράση Τρίτη: Το «έτος δύο χιλιάδες δέκα τρία μ. Χ.».
Πεισθήκατε ή όχι; Θα επιστρέψουν οι «θεοί» (δηλαδή οι Ολύμπιοι) ή όχι; Και δη, θα επιστρέψουν κατά το τέλος του 2012, αρχές 2013 ή όχι; Η αποκωδικοποίηση των συμβόλων οδηγεί όντως σε μια υπόσχεση επιστροφής των «θεών» που κάποτε έφυγαν; Αλλά μήπως, επίσης, οι «θεοί» επέστρεψαν ήδη, όμως εμείς θα το καταλάβουμε στο τέλος του 2012, αρχές του 2013; Το λέμε αυτό, επειδή: ΕΛΕΥΣΙΣ ΕΨΙΛΟΝ = ΚΩΔΙΞ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ = 1715.
Ένα είναι σίγουρο: Θα είμαστε εδώ (χωρίς φόβο και πάθος) για να εξακριβώσουμε, αν τα «κινούμενα αστέρια» που ο καθένας μπορεί να δει στον έναστρο ουρανό κάποιες νύχτες (και είναι πολλοί που λένε ότι τα είδαν τελευταία) δεν είναι σμήνη πυραύλων ή αεροπλάνων ή δορυφόρων, αλλά οι αστροπολιτείες των «θεών» ή - κατά τον σοβιετικό ηγέτη Νικήτα Χρουτσόφ - «τα Ελληνικά τελωνεία του διαστήματος» που «περιπολούν» γύρω από την γη μέχρι να έρθει η κατάλληλη ώρα της «αποκάλυψης».
Έτσι κι αλλιώς θα έρθει μια μέρα (ας ελπίσουμε να είναι σύντομα) που ο άνθρωπος θα ελευθερωθεί οπωσδήποτε από τα δεσμά του, θα ξεφύγει από την αιχμαλωσία της βαρύτητας και θα πετάξει πάλι στον ουρανό, ανάλαφρα, σα «θεός». Στην ίδια την λέξη «άνθρωπος» βρίσκεται κωδικοποιημένη αυτή η θεϊκή «υπόσχεση επιστροφής», διότι, όπως αποκαλύπτει πάλι ο μαθηματικός Ελευθέριος Αργυρόπουλος, η φράση «ο άνθρωπος» έχει τον ίδιο λεξάριθμο (1380) με την φράση «η αντιβαρύτης», άρα ο άνθρωπος (και ποιος είναι άνθρωπος;) σύμφωνα πάντα με τις κρυμμένες πληροφορίες της Ελληνικής γλώσσας, είναι προσωποποίηση της αντιβαρύτητας, είναι δηλαδή ένας «θεός», ελεύθερος από τα γήινα δεσμά, επομένως ικανός «να πετάει ανάλαφρα στον αέρα», ασχέτως αν διανύουμε περίοδο παρακμής, η οποία αποδεικνύεται από μια άλλη αλήθεια: Ότι εις την Νεοελληνικήν γλώσσαν καταργήσαμε στο τέλος των λέξεων το Ν (που δηλώνει τον Νου) και το Σ (που δηλώνει την ολοκλήρωση ή την τελείωση, ή την τελειότητα ή το καταστάλαγμα ή το απόσταγμα) και με τον τρόπο αυτό διαφθείραμε την γλώσσα μας. Το άθροισμα όμως αυτών των δύο γραμματικών συμβόλων της αλφαβήτας μας, του Ν και του Σ, είναι ο αριθμός 250, ο οποίος - όλως τυχαίως, ε - είναι ίδιος με τον λεξάριθμο της λέξης ΠΑΡΑΚΜΗ ...; «Έχει αποδειχθεί εις το εργαστήριον» γράφει ο Αργυρόπουλος, «ότι οι δονήσεις του ν και του ς, όταν αυτά ευρίσκονται εις το πέρας των λέξεων, παράγουν αρμονικούς ήχους, δια των οποίων μειώνεται η ψυχοσωματική έντασις (stress) του ανθρώπου»!

Μοιάζει να έχει απλωθεί μία σκόνη που από την πολυκαιρία έγινε κρούστα πάνω από το σώμα της Ελληνικής γλώσσας και αυτή η κρούστα δεν επιτρέπει την θέαση του πανεπιστημονικού μεγαλείου της. Στην ουσία οι νεοέλληνες, μιλώντας Ελληνικά, παπαγαλίζουν. Διατυπώνουν σκέψεις σε λόγια, χωρίς να γνωρίζουν την αρχετυπική τους έννοια. Η πρωτογένεια των λέξεων έχει αξία και δεν την γνωρίζουμε. Προφέρουμε φωνήεντα και σύμφωνα, λέξεις, προτάσεις, στίχους, στήνουμε όρθιο το σώμα της γλώσσας, αλλά δεν κατανοούμε την ψυχή της. Είναι μια υποψία αυτό, αλλά είναι πλέον μία βάσιμη υποψία. Ο λόγος που δεν έγραφαν οι σοφοί, αλλά μόνο δίδασκαν, όπως ο Σωκράτης (αλλά και αμέτρητοι άγνωστοι σοφοί) ήταν ακριβώς αυτός: Ο Λόγος που εκφέρεται, ο προφορικός Λόγος, δονεί, άρα δημιουργεί, επειδή το φωτόνιο κινείται κυματοειδώς. Ο γραπτός λόγος δεν δονεί ...; Είναι ένας ταπεινός μεταφορέας της σκέψης, είναι μόνο ένα εξωτερικό ερέθισμα για την αφύπνιση του εσώτερου και αρχαίου και κοιμώμενου εαυτού που διαθέτει ο χαμένος (μέσα στο πλήθος και το χάος) αναγνώστης. Γι΄ αυτό και η επαφή με το γραπτό κείμενο λέγεται ανά - γνωση, δεν λέγεται γνώση, η ανάγνωση (όπως και η συν - γραφή = συγγραφή) είναι ένα μικρό μέρος της γνώσης. Αλλά το αξίωμα ότι η Ελληνική Γλώσσα είναι Πανεπιστήμη και Σοφία, αποδεικνύεται από ένα μαθηματικό γεγονός: Ο λεξάριθμος (781) της φράσης «Η Ελληνική Γραφή» είναι ίδιος μ΄ εκείνον της λέξης «Σοφία»!
Απόδειξη ότι η Ελληνική γλώσσα είναι Πανεπιστήμων και σοφή, βρήκαμε και στην αποκαλυπτική μαθηματική εξίσωση: ΦΩΤΟΝΙΟΝ = ΚΥΜΑΤΟΕΙΔΩΣ = 1850. Πώς ήξερε η Ελληνική γλώσσα τις ανακαλύψεις της σύγχρονης Επιστήμης, πώς ήξερε ανέκαθεν, ότι το φωτόνιον κινείται κυματοειδώς και για τον λόγο αυτό δονεί, άρα δημιουργεί (κόσμους);

Στο πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Αποδείξεις για την μαθηματική κατασκευή της Ελληνικής γλώσσας» (που τυπώθηκε με την χορηγία της Εμπορικής Τράπεζας) ο Ελευθέριος Αργυρόπουλος στον πρόλογό του σημειώνει: «Η Ελληνική γλώσσα, σαν μαθηματική κατασκευή, γνωρίζει όλους τους νόμους της συμπαντικής δημιουργίας, γεγονός που γίνεται αντιληπτό μέσω της λεξαριθμικής θεωρίας». Κι αυτό που λέει, το αποδεικνύει, αλλά, θα πει ο μικρόψυχος, «είναι πολύ ωραίο για να είναι αληθινό». Εμείς ωστόσο θα προσθέταμε, ότι η αποκωδικοποίηση της Ελληνικής γλώσσας μπορεί να μας αποκαλύψει όχι μόνο την Πανεπιστήμη, αλλά κάτι που θα γοήτευε και την κουτσή Μαρία: Την γνώση, τόσο του απωτάτου παρελθόντος, όσο και του κοντινού ή του μακρινού μέλλοντος! Και, αν είναι έτσι, τότε η γλώσσα μας η ίδια όντως αποτελεί θεϊκή «υπόσχεση επιστροφής». Των «θεών» ή του πνεύματος των «θεών», αδιάφορο!

Αλλά και σ΄ εκείνο το γνωστό ρήμα που επίμονα προφέρει ο λαός στις δύσκολες στιγμές του, ότι «μας ξέχασε ο Θεός», υπάρχει μια κωδικοποιημένη υπόσχεση επιστροφής με την μορφή μιας αδημονίας ή ενός παραπόνου. Για να το διακρίνει κανείς, αρκεί να διαβάσει την παροιμία εννοιολογικά και όχι λεκτικά: Για να μας ξεχάσει κάποιος δικός μας άνθρωπος ή ο Θεός ο ίδιος, σημαίνει, ότι κάποτε μας θυμόταν, δηλαδή ήταν εδώ, μας αγαπούσε και μας προστάτευε. Κι αφού ήταν εδώ, αφού μας προστάτευε, σημαίνει ότι, αφού δεν μας προστατεύει πια, δεν είναι εδώ, δηλαδή (κάποια στιγμή) έφυγε. Όμως ποτέ δεν φεύγει ένας Θεός οριστικά. Είναι σαν τον δικό μας άνθρωπο, σαν τον ομοαίματο αδερφό. Ακόμα και να λείψει μια ολόκληρη ζωή, περιμένεις ότι κάποτε θα γυρίσει οπωσδήποτε. Και, όταν λες «μας ξέχασε ο Θεός», εννοείς στην πραγματικότητα, ότι «καθυστερεί πολύ να γυρίσει», έτσι δεν είναι; Η κουβέντα λοιπόν ότι «μας ξέχασε ο Θεός», είναι μια αυτονόητη υπόσχεση επιστροφής, μία δέσμευση, η οποία συνάγεται από την αθανασία του Θεού, διότι Θεός είναι ο τα πάντα πληρών, άρα δεν απουσιάζει ποτέ και από πουθενά, μόνο που δεν τον βλέπουμε αυτές τις μέρες και (πρέπει να καταλάβουμε ότι) φταίμε γι΄ αυτό εμείς, συνάγεται όμως και από εκείνο το «μας», που δηλώνει τον συλλογικό εαυτό, φως φανάρι, ότι αναγνωρίζεται απολύτως η καθολική ιδιότητα του Θεού, αλλά και το «συναμφότερον» του ανθρώπου. Μέσα σ΄ όλα αυτά όμως ενυπάρχει μια ανθρωπομορφική εννοιολογία, που σημαίνει ότι ο Θεός σ΄ αυτή την παροιμία δεν εννοείται με την καθολική, ούτε με την μοναδική του έννοια, εννοείται στον πληθυντικό του αριθμό, η παροιμία μιλάει για τους θεούς, τους άμεσους προστάτες του ανθρωπίνου γένους, αυτούς δηλαδή που μεσολαβούν ανάμεσα στον Θεό και τους ανθρώπους ή, μάλλον, αυτούς που καταχρηστικά οι άνθρωποι ονόμασαν θεούς παρασυρμένοι από τις ανώτερες ιδιότητές τους, ασύγκριτες μ΄ εκείνες των γήινων. Είναι ζήτημα λογικής ερμηνείας και πνευματικής εμβάθυνσης για ν΄ αποκαλυφθούν οι βαθύτερες έννοιες μιας παροιμίας.

Ύστερα από αυτή την ιχνηλάτηση, αναρωτηθείτε, σύντροφοι: Όλα τούτα είναι συμπτώσεις; Κι αν δεν σας φτάνουν οι τόσες μαθηματικές ή φιλοσοφικές αποδείξεις, πάρτε ακόμα μία:
ΕΨΙΛΟΝ = 5 + 700 + 10 + 30 + 70 + 50 = 865 = ΕΛΕΥΣΙΣ ΔΙΑ = 5 + 30 + 5 + 400 + 200 + 10 + 200 + 4 + 10 + 1 = 865. Το Δελφικό Ε. Το σήμα των Ολυμπίων. Χαραγμένο ακόμα και στην μπάλα της καλαθόσφαιρας. Του μπάσκετ, αν έχετε ακουστά ...;
Κι αν δεν σας φτάνουν ούτε αυτά, ε, ψάξτε στο Internet με οδηγό την φράση «αποκωδικοποίηση της Ελληνικής σημαίας» και θα βρείτε ότι: ΟΙ ΕΨΙΛΟΝ = 945 = ΑΠΟΡΡΗΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ. Και, επίσης: Η ΟΜΑΣ Ε = 324 = ΑΓΝΟΣ = ΕΛΛΗΝΑΣ.
Ε, τώρα, τόσα πολλά παραδείγματα θα έπρεπε να σας πείσουν, ότι μπορεί να είναι όντως μια παλιά κωδικοποιημένη υπόσχεση για επιστροφή των «θεών»!
Τι λέτε;

Από την εφημερίδα Αναγγελία του Αγρινίου (κ. Φλωρόπουλου)

Πηγή:http://diaelefsis.pblogs.gr/2009/09/iati-oi-ellhnes-perimenoyme-toys-dikoys-mas-eoys.html

πηγή